Do czasu zorganizowania pierwszych mistrzostw świata najważniejszą imprezą piłki nożnej był turniej w ramach igrzysk olimpijskich. Piłka nożna pojawiła się jako pokazowy sport na igrzyskach w 1896 roku, a za dyscyplinę olimpijską została uznana dwanaście lat później. Z wyjątkiem igrzysk w 1932 roku, w los Angeles, futbol był obecny na wszystkich rozegranych dotąd igrzyskach. W latach 90. XX wieku dopuszczono do udziału zawodowców, zawodowców kontynent afrykański wydał dwóch złotych medalistów: Nigerię i Kamerun. Przez większość swojej historii futbol olimpijski był reprezentowany przez amatorów. Drużyny z Europy wschodniej zdominowały igrzyska po II wojnie światowej. Gdy zaczęto dopuszczać zawodowców w innych dyscyplinach olimpijskich, objęło to również piłkę nożną. Na igrzyskach w 1992 roku zawodowcy zagrali w reprezentacji poniżej 23 lat. W 1996 roku rozszerzono ten przepis, pozwalając każdej drużynie wystawić trzech zawodowców powyżej 33 lat. Co ciekawe wielkie gwiazdy zawodowego futbolu rozpoczynały karierę na igrzyskach, na przykład Michel Platini oraz meksykańska gwiazda Hugo Sanchez. W finale igrzysk w 1996 roku zwyciężyła niespodziewanie Nigeria.